در آستانه سال 2008، وضع جهان به گونه دیگری است، نظام تک قطبی سالهای پایانی دهه90 رفته رفته جای خود را به نظام چند قطبی داده است و یکه تاز نظام بین الملل کاملا از نفس افتاده است. آمریکا با کسری عظیم بودجه و کسری عظیم تراز تجاری خارجی و مشکلات عدیده نظامی دست و پنجه نرم می کند. وجهه سیاسی آمریکا و چهره نظامی آن در سراسر جهان کاملا از دست رفته است و مقاومت سراسری در ملتهای ستم دیده و رشد اندیشه های ضد آمریکایی در پنج قاره جهان، کاملا محسوس و هویدا است. از بین رفتن اعتبار دلار در بازارهای بین المللی و سقوط مداوم آن، و رشد و اعتبار پولهای جایگزین چون یورو، ین، روبل و حتی یوآن، پیدایش رقیبان سیاسی و نظامی و اقتصادی برای آمریکا، همچون اتحادیه اروپا، چین، روسیه و حتی هندوستان و آ سه آن، همگی، زنگهای خطر سقوط آمریکاست که از هم اکنون صدای آن شنیده می شود و به احتمال زیاد تا پایان سال 2008 کاملا شنیده خواهد شد.
سال 2008 در حالی در آمریکا آغاز می شود که این کشور در آستانه یک بحران اقتصادی و سیاسی کامل قرار گرفته است و این در حالی است که انتخابات ریاست جمهوری آمریکا قرار است در همین سال انجام پذیرد و به نظر می رسد که همه چیز برای پیروزی دموکراتها در آمریکا مهیاست.
سوال اساسی اینجاست که ایران به عنوان یک بازیگر بین المللی در تعاملات جهانی، آیا می تواند با تغییر نقش منطقه ای به بین المللی در سال 2008 و در خلاء های موجود جهانی و با اتخاذ سیاست مستقل ملی-اسلامی از منافع ملی و جهانی خود به بهترین وجه ممکن استفاده کند یا مثل سالهای دهه 90 و یا واقعه 11 سپتامبر و حمله آمریکا به عراق، همچنان، حالت انفعالی و عکس العملی به خود خواهد گرفت و بیشتر نقش منطقه ای را بازی خواهد کرد تا بین المللی! نقشی که هم از نظر نظامی و هم از نظر ظرفیت های سیاسی و هم از نظر اقتصادی و موقعیت ژئوپلتیک کشورمان، زیبنده ایران نیست و کشورمان در شرایطی قرار دارد که با حفظ سیاست مستقل ملی-اسلامی خود می تواند با آمریکای ضعیف شده در جهان تعامل نماید و از حقوق و منافع مردم بزرگ ایران در همه جای دنیا دفاع نماید.
مدیرکل سابق وزارت کشور و استاد دانشگاه
