*************************************************************************

متن پیام تبریک دکتر سید علی میرباقری

سال 91، با همه فراز و فرودهایش ، تمام شد و همه پارسی زبانان دنیا ، خودشان را برای ورود به سال 1392 آماده

می کنند. قبل از هر سخنی ، فرارسیدن نوروز باستانی و آریایی را به همه هموطنان خوبم تبریک و تهنیت می گویم 

و آرزو می کنم که سال جدید، برای همه ایرانیان عزیز، در هرکجای دنیا که هستند،سال بهروزی، موفقیت و شادکامی

باشد. بدیهی است که سال 1392، بدلیل انتخابات دورۀ یازدهم ریاست جمهوری و چهارمین دورۀ شورای شهر و روستا

سالی است که حتماً در حافظۀ تاریخی ایرانیان باقی خواهد ماند و از این نظر که احساس میشود، تصمیم سازان و

تصمیم گیران کشور، بنا دارند تحت شرایطی، تعاملات خود را در روابط خارجی و بین المللی و بخصوص با آمریکا،

بیشتر کنند، سالی پر اهمیت و سرنوشت ساز است. امید دارم و آرزو می کنم که عقلای اصول گرا و معتدلان اطلاح طلب، 

بعنوان دو بازوی قدرتمند نظام مقدس جمهوری اسلامی  با رقابت سیاسی قانونمند بمنظور خدمت به کشور و مردم

شریف و نجیب کشور در این سال بتوانند، در همه زمینه های سیاسی،اجتماعی و اقتصادی،سرنوشت خوبی را برای

آینده کشور رقم بزنند و انشااله شرایطی را فراهم کنند تا همه کسانی که بنوعی دل در گرو نظام جمهوری اسلامی ایران

و قانون اساسی دارند، بتوانند در خیمه گاه حاکمیت نظام، با همدلی و هماهنگی،  زمینه های پیشرفت و توسعه بیش از 

پیش کشور را فراهم آورند و آن کنند که ایرانیان در تاریخ ، زیبندۀآنند !

شرایط امروز جامعه ما، زیبندۀ ما نیست !

                                                                                                                                                      سیدعلی میرباقری

                                                                                                                                                   سه شنبه 29/12/91
  

**********************************************************************************

مقبره متبرکه علامه بزرگ و فقیه مجتهد حضرت آیت الله العظمی موسوی جعفری(میر کبیر(ره)). مبانی عالی فقهی او، منبع و مرجع اجتهاد و فقاهت در حوزه های علمیه و جهان تشیع است. دکتر سید علی میرباقری نوه میر کبیر(ره) است.

سخنرانی دکتر سیدعلی میرباقری در اجتماع عظیم عاشقان حسینی

وجود انسان­های بزرگ در جوار ما، همین حکم­ها را دارند، تا زمانیکه در کنارمان هستند، بی­توجه به بزرگی و گسترة علم و دانایی آنها، زمان را سپری می­کنیم و هنگامی بیدار می­شویم که از میان ما  رفته­اند و بازگشت برای آنان غیرممکن است و سایه پر مهر و محبّت آنها وجود ندارد. امّا حقیقت این است، جسم انسانهای بزرگ از کنار ما رخت می­بندد، امّا آثار وجودی آنها بخصوص، مظاهر حکیمانه زندگی آنها هرگز از بین نمی­رود و از کنار ما خارج نخواهد شد. که ما معتقدیم، زندگی انسان جاودانه است و نیکی­ها و آثار خیری که از بزرگان باقی مانده است ارزش جاودانگی دارند، شاید یکی از علّت­هایی که انسان­های بزرگ بعد از مرگشان، وسعت وجودی و عظمت روحانی آنها بیشتر شناخته  می­شود، همان پریدن از قفس جسم و آغاز زندگی اخرویشان می­باشد.         

به قول قرآن «وَ اِنّ لَنَالَلاخِرةوَ اُلاوُلی=و مطمئناً برای ما دنیای ابتدایی ودنیای آخرتی هست»(س­لیل، آ13)

­­«وَ للاخرةُ خیرٌ لَکَ مِنَ الاوُلی= و البته که آن جهان برایت بهتر از این دنیاست»(س­ضحی، آ4) انسانهای بزرگ به اصالت این حقیقت پی­برده­اند و از همین جاست که همواره کوشش می­کنند خود را و اعمال و نیّات خود را نیکو سازند و از اندیشه­های زشت و اعمال پلید بشدت پرهیز کنند و این نوع زیستن آنچنان عظمتی برایشان پدید می­آورد که با آغاز زندگی اخروی، آثار خیر و نیکیهای آنان گشایش یافته و وسعت آنها برای دیگران شناخته می­شود. انسانهای عارف و حکیم، آنچنان زندگی کرده­اند که تمام رفتار و اخلاق و منش آنها به شکل وجودی جاودانه، حاضر خواهند بود، پند می­دهند و راه نشان می­دهند. با این دیدگاه و مقدمه، اقرار می­کنم که هر چند فقدان سایه پرمهر پدر را کاملاً احساس می­کنم و بر لحظاتی که در کنارش بودم، حسرت می­برم، امّا شادمانم که روح بزرگ و آثار خیر و اخلاق نیک و حسن شهرتش در بین مردم، حاضر، و راهگشای زندگی ماست، حقیقت آن است که شخصیت انسان دارای دو مرتبه و دو درجه است، اوّل، مرتبه خاکی و مرتبة دیگر مرتبه علوی و ملکوتی او، خود خاکی، فقط وسیله و مقدمه است و به زبان دیگر مرکبی است که خود ملکوتی بر آن سوار و بسوی قداست و معنویات و کمالات نفسانی به پیش می­تازد، و مرگ لحظه­ای است که خود ملکوتی، مرکب را رها می­کند و به پرواز درمی­آید و یکی از دلایل شهرت انسانهای بزرگ همین پرواز و اوج گرفتن است و اینجاست که باید زندگی و اخلاق و کرامت اینگونه افراد بازشناسی گردد تا درس عبرت و معرفتی باشد برای آنان که هنوز به پرواز درنیامده­اند. در بین عرفا، حکمت عملی را در سه مرحله خلاصه می­کنند. تهذیب اخلاق، تدبیر منزل و سیاست مُدُن. اگر بپذیریم که اخلاق، علم چگونه بودن هست، به صراحت می­گویم پدرم (مرحوم حاج سیدمجتبی) آنگونه بود که اجداد طاهرینش زندگی کرده­اند، (مرحوم حاج سیدمجتبی از نوادگان میرکبیر خوانسار و از تبار امامزاده سیدصالح که هر دو در خوانسار دارای گنبد و بارگاه هستند و امام زاده سیدصالح با هفت واسطه به امام موسی ابن جعفر^(ع) متصل می­گردد) صفا، صمیمیّت، تلاش و کوشش در کنار زهد و معنویت، خوشرویی و بشاشیّت در برخورد با مؤمنین، صداقت و راستگویی در کردار و گفتار، سادگی و آرامش در همه اعمال، بطوری که هرگز کسی در او احساس کبر و غرور مشاهده نکرد، بدخواه کسی نبود و در مشکلات مردم با آنان غمخوار می­شد، می­توان به جرأت بیان کرد، در طول عمرش از کسی غیبت نکرد و به کسی اتهام ناروا نسبت نداد، در انجام معاملات تجاری و کسب و کار و تعامل با مردم صداقت و پاکی را سرلوحه افکار و نظرات خود ساخته بود، طوری که در لحظات آخر عمر با صراحت گفت «من در این دنیا به کسی ظلم نکرده­ام». در آباد کردن زمین خدا، با نیّتی پاک تلاش می­کرد و کاشت درختان و آباد کردن باغات فراوان از آثار خیری است که از وی بجا مانده است. درست به خاطر دارم، در یک مهمانی، یکی از دوستانش به وی ایراد گرفت که «حاج آقا مجتبی دیگر کار نکن و استراحت کن» و در پاسخش زیباترین جمله را بیان داشت «فلانی، خدا انسان را خلق کرده است تا زمینش را آباد کند، امامان ما^(ع) همه در طول عمرشان زمین خدا را هم آباد کرده­اند» سحر خیزی، جزو ویژگیهای بارز او بود و اوّلین فرد خانواده بود که از خواب برمی­خواست و پس از انجام نماز و عبادت و قرائت قرآن، از منزل خارج می­شد و کار روزانه­اش را شروع می­کرد. با عیال و فرزندان بسیار خوشرفتار بود و هیچکس به یاد ندارد که با آنها به تندی و خشونت رفتار کند. خوشبین بود، طوری که وقتی در اواخر عمر در مورد فردی که علی الظاهر به او بدرفتاری کرده بود، از او سؤال شد پاسخ داد: «من از او راضی هستم، او فقط نمی­دانست چگونه سخن بگوید» در امور خیریه عمومی، شرکت داشت. در کمک به احداث مساجد، سقاخانه، پل و . . . همواره پیشقدم بود و به بستگان و خویشان محتاج کمک می­کرد، اگر متوجه می­شد یکی از بستگان به کمک مالی نیازمند است، قبل از درخواست فرد محتاج، در کمک کردن پیشی می­گرفت و کمک می­کرد طوریکه همه فرزندان و خویشان و بستگان، از کمک­های او منتفع و بهره­مند شده­اند. در نصیحت به دوستان و بستگان و خویشان هرگز دریغ نمی­کرد. زیباترین و با صفاترین جمله­ای که تمام دوستان و آشنایان را در اکثر قریب به اتفاق ملاقات­ها با آن مورد خطاب قرار می­داد این جمله است که «بابا،مراقب و مواظب خودتان باشید، خواستان به خودتان­باشد، ببینید چه­کارمی­کنید، که شیطان­ها همه­جا درکمین هستند»

این سفارش و تأکید او مستمر بود و هر کس را که بیشتر دوست داشت، با این جمله بیشتر مورد سفارش و نصیحت قرار می­داد. گویا به یقین رسیده بود، شیطان قسم خورده است که : «... از پیش­رو و پشت سر و طرف راست و طرف چپ به آنها (انسان) هجوم می­برم.» (قرآن- س اعراف، آ17). او باور داشت که شیطان به اشکال مختلف درمی­آید و فریب می­دهد و گمراه می­کند و به دنبال خود می­کشاند و معتقد بود دنبال شیطان رفتن، انسان را به تکبر و خودخواهی و سقوط قطعی می­رساند، او باور داشت که سرچشمه تمام گناهان، صفاتی است که شیطان به آن مبتلا شد، (تکبّر، حرص و حسد) لذا، به شدت مراقب بود که این صفات رذیله را از خود دور کند و به عزیزانش نیز سفارش می­کرد که مراقب شیطان باشند که از این دریچه­های همیشه باز به سوی آنان وارد نشود، آن پیر عارف، داستان وسوسه­ها و فریب­های شیطان، در مورد آدم را بارها و بارها در قرآن خوانده و در عمق وجودش به آنها دقت کرده بود و دیده بود که چگونه شیطان ملعون، با مکر و خدعه و دروغ و ظاهرسازی­های فریبنده، آدم را از لباس بهشتی و کرامت خدایی خارج نموده و در بلا و سختی گرفتار کرده بود. سخن آن مرحوم تفسیر این آیه است که شاید هزارها بار در دوره کردن قرآن با دقّت آن را مرور نموده است: «ای فرزندان آدم، شیطان شما را فریب ندهد، آنچنان که اجدادتان را از بهشت بیرون کرد و لباس (کرامت) را از تنشان خارج نمود» (س اعراف- آ27) از این جهت، برای عزیزانش شدیداً نگران بود که خدای ناکرده در دام شیطان و شیطان صفتان گرفتار شوند. او در طول عمر با برکت خود، عمیقاً دریافته بود که در صحنة پرغوغای زندگی این جهان، با نیروی خرد و عقل و دقّت و مراقبت، باید مواظب وسوسه­ها و غرایز سرکش درونی و بیرونی باشیم و در برابر مدعیان دروغین شیطان صفت که سعی دارند با وسوسه­های مداوم، پرده بر روی عقل و خرد بیفکنند و انسان را به امید آب، به دنبال سراب در بیابان زندگی سرگردان نمایند که نخستین نتیجه آن فرو ریختن لباس تقوا و تعبد و بندگی خدا، از اندام آدمی است و به تبع آن دوری از قرب پروردگار و سقوط از مقام انسانیّت و رانده شدن از بهشت آرامش و امنیّت و افتادن در سنگلاخهای زندگی و رنجهای فراوان دنیای شیطانی است؛ باید بشدت مراقب بود. آیا جای آن نیست که فرزندان و دوستان آن پیرخردمند، هر روز این سفارشش را در گوش خود بشنوند و پاسخ دهند: پدرجان سمعاً و طاعتاً.

بیایید یکبار دیگر صدای پدر را بشنویم و پاسخ دهیم: آقاجان، به روی چشم! به روح پاک و نگاه معصومت، سفارشت را همواره آویزة گوشِ عقل و خرد خود خواهیم نمود. «بابا، مراقب و مواظب خودتان باشید، حواستان به خودتان باشد، ببینید چکار می­کنید، که شیطان­ها همه جا در کمین هستند».

روحش شاد و با اجداد طاهرینش محشور باد

به مناسبت چهلمین روز درگذشت آقا جان

17/5/91